قرائت› دفتر ۳› بخش ۳ - بقیهٔ قصهٔ متعرضان پیلبچگان› بیت ۱۳۲
M3:132 — خاک او گردی و مدفون غمش / تا دمت یابد مددها از دمش
M3:132
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
خود را در برابر معشوق (خدا) هیچ بدان و در عشق او فنا شو تا هستی و زندگیات از وجود الهی او جان و معنا بگیرد.
این بیت ادامهٔ مفهوم «مردن پیش از مرگ» است. مولانا میگوید ساختن گور واقعی، نه با سنگ و چوب، که با تحولی درونی است. سالک باید خود را در برابر عظمت معشوق (حق) همچون خاک، پست و ناچیز کند و اجازه دهد که «غم عشق» او را در بر بگیرد و دفن کند. این «غم» در عرفان نیرویی سازنده است؛ دردِ شیرینِ فراق و اشتیاق که «منیت» و خودخواهی را از میان میبرد.
نتیجهٔ این فنا شدن و دفن شدن در عشق الهی، حیاتی دوباره است. «دَم» یا نَفَسِ سالک که نماد زندگی و وجود اوست، از «دَم» یا نَفَسِ الهی که منبع حیات کل هستی است، «مدد» میگیرد. به عبارت دیگر، وقتی از خود تهی شدی، وجودت از خدا پر میشود و زندگیات بازتابی از حیات الهی میگردد. این همان معنای حقیقی «زیستن در او و با او» است.
- دمت
- نَفَس تو، وجود تو، زندگی تو
- دمش
- نَفَسِ او (خدا)، دم الهی، روح زندگیبخش او
- مدفون
- دفنشده، به خاک سپرده شده
- گردی
- بشوی، تبدیل شوی
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.