M3:2401 — خوی دارم در نماز این التفات / معنی قرة عینی فی الصلوة

این بیت از زبان حضرت داوود بیان می‌شود. او پس از آنکه از قضاوت اولیهٔ خود بازمی‌گردد و تحت تأثیر تضرع و دعای مرد شاکی قرار می‌گیرد، اعلام می‌کند که برای یافتن حقیقت، به خلوت و نماز پناه می‌برد. در اینجا، او این عمل را نه یک اقدام اضطراری، بلکه یک «خوی» و عادت همیشگی خود معرفی می‌کند.

«التفات» در اینجا به معنای توجه کامل، روی آوردن و استمداد از منبع علم الهی است. داوود می‌گوید نماز برای او صرفاً یک عبادت تشریفاتی نیست، بلکه کانال ارتباطی مستقیمی برای دریافت الهام و حل مشکلات است. او این رویهٔ خود را به حدیث مشهور پیامبر اسلام، «قُرَّةُ عَیْنِی فِی الصَّلَوة» (روشنی و آرامش چشم من در نماز است)، پیوند می‌زند. مولانا با این کار نشان می‌دهد که نماز حقیقی، از دیدگاه عارفان، پنجره‌ای است که روح به سوی عالم غیب باز می‌کند و راه حل‌ها و معانی، بی‌واسطه از جانب خدا به دل سالک می‌رسد. این نماز، محل کشف رازهاست، نه فقط تکرار اذکار.