M5:3686 — از وفا و خجلت علم خدا / بود چون شیر و عسل او با بلا

این بیت به داستان صبر ایوب نبی اشاره دارد و دلیل رفتار نیکوی او با مصیبت‌هایش را توضیح می‌دهد. مولانا می‌گوید ایوب رنج و بلا را همچون مهمانی از سوی خدا می‌دید و با آن به بهترین شکل رفتار می‌کرد. دلیل این رفتار دو چیز بود:

1. وفا: ایوب به پیمان خود با خدا وفادار بود. او می‌دانست که هر چه از دوست رسد نیکوست و این بلا نیز جلوه‌ای از اراده‌ی معشوق است. بنابراین، از سر وفاداری به این رابطه، با فرستاده‌ی او (یعنی بلا) به نیکی رفتار می‌کرد.

2. خجلت از علم خدا: دلیل دوم، شرم و حیا در برابر آگاهی مطلق خداوند بود. ایوب می‌دانست که خدا از نیت و حال درونی او کاملاً باخبر است. او شرم داشت که در محضر چنین پروردگار آگاهی، از مهمانی که او فرستاده است، با ترش‌رویی و بی‌صبری استقبال کند. این آگاهی از «علم خدا» او را وا می‌داشت تا باطناً و ظاهراً با بلایا در صلح و آشتی باشد.

ترکیب «شیر و عسل» نماد سازگاری و شیرینی کامل است. این بیت نشان می‌دهد که برای عارف، سختی‌ها و رنج‌ها نه تنها قابل تحمل، که می‌توانند به واسطه‌ی ایمان و معرفت، به تجربه‌ای شیرین و سازنده تبدیل شوند.