M5:49 — اندر انبان می‌فِشارد نیک و بد / دانه‌های دُر و حبات نخود

این بیت در ادامۀ توصیف «حرص» است که مولانا آن را به «بَط» (مرغابی) تشبیه کرده است. مرغابی با منقارش پیوسته در آب و گِل به دنبال چیزی می‌گردد و نمادی از انسان حریص است که لحظه‌ای از جمع‌آوری مال دنیا غافل نیست.

مولانا این حالت را به غارتگری تشبیه می‌کند که با عجله و هراس، کیسۀ خود را از هرچه به دستش می‌رسد پر می‌کند. برای او فرقی نمی‌کند که آنچه برمی‌دارد «دُر» (مروارید) گران‌بهاست یا «نخود» بی‌ارزش. شتاب و ترس از تمام شدن فرصت یا آمدن رقیب، به او اجازۀ تشخیص و انتخاب نمی‌دهد. او فقط می‌خواهد کیسه‌اش را پر کند.

این بیت، روانشناسی حرص را به تصویر می‌کشد: حرص، قوۀ تمیز و تشخیص را از انسان می‌گیرد و او را وادار به انباشتن کورکورانه می‌کند. در مقابل، مؤمن واقعی (که در ابیات بعدی توصیف می‌شود) با آرامش و اطمینان عمل می‌کند، زیرا به فضل خداوند اعتماد دارد و می‌داند که فرصت‌ها از دست نمی‌روند. او با تأمل و آگاهی انتخاب می‌کند، نه از روی ترس و ولع.