قرائت› دفتر ۵› بخش ۲ - تفسیر خذ اربعة من الطیر فصرهن الیک› بیت ۵۴
M5:54 — آمنست از خواجهتاشان دگر / که بیایندش مزاحم صرفهبر
M5:54
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
مؤمن، به دلیل اعتمادی که به عدالت خداوند دارد، از رقیبان و فرصتطلبانی که بخواهند حاصل دسترنج او را بربایند، هیچ ترسی به دل راه نمیدهد.
این بیت در ادامهی توصیف حال «مؤمن» است که در مقابل شخص حریص و عجول قرار دارد. مولانا توضیح میدهد که چرا مؤمن با آرامش و طمأنینه به جمعآوری روزی خود میپردازد و شتاب نمیکند. دلیل این آرامش، امنیت درونی اوست. او میداند که در پناه «شاه» (کنایه از خداوند) و نظام عادلانهی او، کسی نمیتواند حقش را پایمال کند.
«خواجهتاشان» تصویری زنده از راهزنان یا رقیبان فرصتطلبی است که منتظرند تا کسی چیزی به دست آورد و سپس به او هجوم برده و سهمی برای خود بردارند. اینها همان «یاغی» هستند که در بیت قبل به آنها اشاره شد. مؤمن از چنین افرادی ایمن است، نه به خاطر قدرت شخصی خود، بلکه به دلیل باورش به قهاریت و عدالت خداوند که حافظ حقوق بندگانش است. این امنیت، شتاب و حرص را که از ترس فقر و کمبود ناشی میشود، از وجود او پاک میکند و به جایش صبر و تَأَنی مینشاند.
- آمنست
- ایمن است، در امان است
- خواجهتاشان
- غارتگران، راهزنان، کسانی که به دارایی دیگران دستدرازی میکنند (ترکیبی از خواجه + تراشیدن)
- مزاحم
- مخل آسایش، کسی که زحمت ایجاد میکند
- صرفهبر
- سودجو، منفعتطلب، کسی که میخواهد سهم یا منفعتی ببرد
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.