M5:59 — زانک شیطانش بترساند ز فقر / بارگیر صبر را بِکشد به عقر

Rumi contrasta dos formas de estar en el mundo: la del creyente (مؤمن, mo'men), que actúa con calma y confianza (ta'annī), y la del incrédulo, que se mueve con prisa y ansiedad (shetāb). La calma, dice, es un reflejo de la naturaleza del Misericordioso (الرحمن, al-Raḥmān), mientras que la prisa es una incitación de Satán (شیطان, Shayṭān).

Este verso explica el mecanismo de esa incitación. Satán no nos empuja directamente a la acción precipitada, sino que primero nos asusta con el espectro de la pobreza y la carencia. Nos susurra que si no nos apresuramos a acaparar, a tomar, a asegurar lo nuestro, lo perderemos todo. Este miedo a «no tener suficiente» es el verdadero motor de la codicia y la ansiedad.

La imagen poética es poderosa: la paciencia (ṣabr) es como una bestia de carga (bārgīr) que nos permite avanzar con constancia y sin desfallecer en el camino espiritual. Al infundir el miedo a la pobreza, Satán no ataca directamente nuestro objetivo, sino que «desjarreta» a nuestra montura. Un animal desjarretado (con los tendones de las patas traseras cortados) queda inmovilizado, incapaz de continuar el viaje. De igual modo, una persona paralizada por el miedo a la escasez pierde la paciencia, esa capacidad fundamental para confiar en la providencia divina y actuar con la calma y la dignidad que Rumi asocia con la fe verdadera.

این بیت در ادامه‌ی مقایسه‌ی میان «مؤمن» و «کافر» (یا انسان عجول) آمده است. مولانا توضیح می‌دهد که چرا شتابزدگی و بی‌قراری، کاری شیطانی است. او ریشه‌ی این شتاب را در یک ترس بنیادین می‌بیند: ترس از فقر و کمبود.

شیطان با القای این ترس که «اگر درنگ کنی، فرصت را از دست می‌دهی و فقیر می‌شوی»، انسان را به عجله وامی‌دارد. این وسوسه، نیروی «صبر» را که مولانا به یک «بارگیر» (چهارپای بارکش) تشبیه کرده، از بین می‌برد. «عقر کردن» یا پی کردن، یعنی قطع کردن رگ و پی پای حیوان که باعث زمین‌گیر شدن و مرگ تدریجی او می‌شود. این تصویرِ خشن نشان می‌دهد که چگونه وسوسه‌ی شیطان، فضیلت حیاتیِ صبر را به طور کامل فلج و نابود می‌کند.

در مقابل، مؤمن به دلیل اعتماد به رزاقیت خداوند، از این ترس آزاد است و با آرامش و تأنی عمل می‌کند. اما کسی که تسلیم این ترس می‌شود، نه تنها آرامش خود را از دست می‌دهد، بلکه به کارهای ناشایست و شتابزده‌ای دست می‌زند که نه مروتی در آن است و نه پاداشی.