قرائت› دفتر ۶› بخش ۹۱ - رجوع کردن به قصهٔ طلب کردن آن موش آن چغز را لبلب جو و کشیدن سر رشته تا چغز را در آب خبر شود از طلب او› بیت ۲۹۶۴
M6:2964 — ای خنک چشمی که عقلستش امیر / عاقبتبین باشد و حبر و قریر
M6:2964
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
چه سعادتمند است آن نگاه و بینشی که تحت فرمان عقل عمل میکند؛ چنین بینشی همواره فرجام امور را میبیند و به صاحبش دانایی و آرامش میبخشد.
مولانا در این بیت، برتری «عقل» را بر «چشم» یا همان حس ظاهر، ستایش میکند. داستان این بخش دربارهٔ فریب خوردن از ظواهر است و مولانا توضیح میدهد که حواس ما، مانند چشم، بهآسانی فریب میخورند. چشم فقط سطح چیزها را میبیند: سبزی و زیبایی ظاهری یک مرتع (خضرای دمن)، اما عقل به عمق نفوذ میکند و دام پنهان در آن را تشخیص میدهد.
بنابراین، چشمی که «عقل امیر اوست»، صرفاً یک عضو بینایی نیست، بلکه نماد کل نظام ادراکی انسان است که وقتی تحت هدایت عقل قرار گیرد، به بصیرتی عمیق دست مییابد. این بصیرت سه ویژگی کلیدی دارد:
- عاقبتبین: به نتیجه و فرجام کارها مینگرد، نه فقط به لذت یا زیبایی لحظهای. این همان خصلتی است که پرنده را از دامی که در علفزار پنهان است، نجات میدهد.
- حبر (دانا): به دانایی و علم حقیقی میرسد، زیرا فریب صورتها را نمیخورد و به معنای پنهان در پس آنها پی میبرد.
- قریر (آسوده): به آرامش و اطمینان قلبی دست مییابد. کسی که عاقبتاندیش و داناست، از اضطراب ناشی از تصمیمهای کورکورانه و گرفتار شدن در دامهای پیشبینینشده در امان است و چشم و دلش روشن و آرام است.
- خنک
- خوشا، خوش به حال، مبارک
- عقلستش امیر
- عقل، امیر و فرمانروای آن است
- عاقبتبین
- آیندهنگر، کسی که فرجام و پایان کارها را میبیند
- حبر
- دانشمند، عالم، دانا
- قریر
- آسوده، خشنود، آرامخاطر (از عبارت «قرة العین» به معنای روشنایی چشم)
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.