M6:791 — پیش مؤمن کی بود این غصه خوار / قدر عشق گوش عشق گوشوار

این بیت در ادامهٔ پاسخ به شاعری غریب بیان می‌شود که از سر ناآگاهی، مراسم عزاداری شیعیان حلب در روز عاشورا را فرصتی برای کسب درآمد می‌بیند. مولانا از زبان یکی از عزادaran به او می‌گوید که این ماتم برای «مؤمن» حقیقی، هرگز خوار و بی‌اهمیت نیست.

مصراع دوم با یک تشبیه زیبا این ارزش را روشن می‌کند: «قدر عشق گوش، عشق گوشوار». همان‌طور که گوشواره زینت و ارزش گوش است، عشق به حسین (ع) و اندوه شهادت او نیز زینت و کمالِ «گوشِ جان» یا همان بصیرت معنوی مؤمن است. این عشق، صرفاً یک احساس غم‌انگیز نیست، بلکه معیاری برای سنجش ایمان و حلقه‌ای برای اتصال به حقیقت است. این سوگواری، روح را آراسته و آن را به منبع عشق الهی پیوند می‌دهد.

بنابراین، مولانا این عزاداری را از یک رسم ظاهری فراتر برده و آن را جزئی جدایی‌ناپذیر از هویت معنوی مؤمن معرفی می‌کند. کسی که این ارزش را درک نمی‌کند، از دیدگاه او، از ایمان واقعی بیگانه است و روحش از این زینت گران‌بها محروم مانده است.