M6:799 — سوی شادروان دولت تاختند / کنده و زنجیر را انداختند

این بیت در ادامهٔ سخنان شاعری است که شیعیان حلب را به خاطر عزاداری دیرهنگام برای امام حسین (ع) سرزنش می‌کند. از دیدگاه مولانا، که در زبان این شاعر بیان می‌شود، شهادت برای اولیای الهی یک مصیبت نیست، بلکه اوج رهایی و پیروزی است.

«کنده و زنجیر» در اینجا نماد جسم، تعلقات دنیوی و محدودیت‌های جهان مادی است. شهیدان، که مولانا آن‌ها را «خسرو دین» (پادشاهان دین) می‌خواند، با مرگ اختیاری خود این بندها را شکستند. آن‌ها زندانیانی نبودند که کشته شدند، بلکه روح‌های سلطانی بودند که از قفس آزاد گشتند.

«شادروان دولت» تصویری از یک بارگاه یا سراپردهٔ باشکوه است که نماد خوشبختی، حاکمیت و کامیابی ابدی در عالم معناست. فعل «تاختند» نیز صرفاً به معنای «رفتند» نیست، بلکه سرعت، شوق و حرکت پیروزمندانهٔ یک سوار را تداعی می‌کند. بنابراین، آن‌ها نه با غم، که با شور و اشتیاق به سوی جایگاه حقیقی خود شتافتند. پیام اصلی این است که برای چنین وصال و پیروزی‌ای نباید گریست، بلکه باید شادی کرد و با درک این حقیقت، به جای سوگواری برای دیگران، برای خواب‌ماندگی و اسارت معنوی خود گریه کرد.