M6:800 — روز ملکست و کش و شاهنشهی / گر تو یک ذره ازیشان آگهی

این بیت در ادامهٔ پاسخ مولانا به شاعری است که شیعیان حلب را برای عزاداری امام حسین (ع) سرزنش می‌کند. مولانا دیدگاه رایج و ظاهری را به چالش می‌کشد و می‌گوید شهادت برای اولیای الهی، شکست و مصیبت نیست، بلکه رهایی از زندان تن و آغاز پادشاهی حقیقی در عالم معناست.

از نظر او، آنها «خسرو دین» بودند که با شهادت، بندها و زنجیرهای دنیای مادی را شکستند و به سوی بارگاه ابدی دولت و سعادت تاختند. بنابراین، روز شهادتشان «روز مُلک و کش و شاهنشهی» است؛ روزی که در آن به قدرت و سلطنت معنوی راستین خود دست می‌یابند. این درک، نیازمند «آگاهی» است؛ یعنی داشتن بصیرتی که بتواند حقیقت پشت پردهٔ ظواهر را ببیند. کسی که این آگاهی را ندارد، در واقع از حقیقت زندگی پس از مرگ و عالم باقی غافل است و به همین دلیل، به جای شادی برای عروج آن ارواح بزرگ، بر ظاهرِ ماجرا می‌گرید.