قرائت› دفتر ۶› بخش ۲۴ - نکته گفتن آن شاعر جهت طعن شیعه حلب› بیت ۸۰۲
M6:802 — بر دل و دین خرابت نوحه کن / که نمیبیند جز این خاک کهن
M6:802
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
به حال دل و دین ویران خودت گریه کن که به دلیل همین ویرانی، نگاهت از این دنیای مادی و فناپذیر فراتر نمیرود و حقیقت معنوی را درک نمیکند.
این بیت در ادامهٔ سخن شاعری است که شیعیان حلب را برای عزاداری امام حسین (ع) سرزنش میکند. مولوی از زبان او میگوید اگر شما از مقام معنوی و حیات جاویدان آن بزرگان بیخبرید، پس در واقع منکر زندگی پس از مرگ و عالم معنا هستید. در این صورت، گریه و سوگواری شما نه برای آن شهیدان، که باید برای خودتان باشد.
«دل و دین خراب» به آن حالت روحانی اشاره دارد که در آن، چشم باطن کور شده و فرد تنها قادر به دیدن «خاک کهن» یعنی همین جهان مادی و ظاهری است. این دل، توانایی درک حقایق معنوی، حیات ابدی ارواح و ملکوت را از دست داده است. بنابراین، نوحه کردن برای چنین قلبی که در زندان ماده اسیر است و از حقیقت غافل، بسیار واجبتر از گریستن بر واقعهای تاریخی است که به عمق معنوی آن پی نبردهایم.
- نوحه
- سوگواری، زاری کردن، گریه با صدای بلند
- خاک کهن
- کنایه از دنیای مادی، جهان فانی و قدیمی
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.