قرائت› دفتر ۶› بخش ۲۴ - نکته گفتن آن شاعر جهت طعن شیعه حلب› بیت ۸۰۱
M6:801 — ور نهای آگه برو بر خود گری / زانک در انکار نقل و محشری
M6:801
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
اگر از حقیقتِ حیات جاودان شهیدان و اولیای الهی بیخبری، باید برای خودت سوگواری کنی، زیرا این بیخبری به معنای انکار زندگی پس از مرگ و قیامت است.
این بیت در ادامهٔ داستان شاعری است که شیعیان حلب را برای عزاداری امام حسین (ع) سرزنش میکند. مولوی دیدگاه او را تصحیح کرده و میگوید شهادت برای اولیای حق، عین رهایی و رسیدن به شادی ابدی است. بنابراین، کسی که این حقیقت را درک میکند، در این واقعه، شکوه و سلطنت معنوی را میبیند.
سپس در این بیت، روی سخن را برمیگرداند و میگوید: اما اگر تو از این حقیقت معنوی بیاطلاع هستی و آن را درک نمیکنی، پس آن کسی که باید برایش گریه کرد، خودِ تو هستی. چرا؟ زیرا این ناآگاهی تو نشان میدهد که در عمل، به سفر روح پس از مرگ (نقل) و حیات دوباره در روز محشر ایمان نداری. تو چنان در دنیای مادی و ظاهری غرق شدهای که حقیقتِ جاودانگی روح و عالم معنا را نمیبینی. بنابراین، گریهٔ تو باید برای این کوردلی و مرگ معنوی خودت باشد، نه برای شهیدانی که به اوج حیات رسیدهاند.
- ور
- مخفف «و اگر»
- نهای آگه
- آگاه نیستی، بیخبر هستی
- زانک
- مخفف «از آنکه»، زیرا که، برای اینکه
- نقل
- در اینجا به معنای انتقال روح از این جهان به جهان دیگر، مرگ
- محشر
- روز قیامت، رستاخیز
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.