دیوان شمس› غزل ۱۴› بیت ۱۲ → قبلی
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۴
- ای باغبان ای باغبان در ما چه درپیچیدهای گر بردهایم انگور تو تو بردهای انبان ما
G14:12
به زبانِ تو
ای باغبان، ای باغبان، چرا اینگونه به ما پیچیدهای و ما را سرزنش میکنی؟اگر ما انگور تو را بردهایم، در عوض تو هم کیسهٔ هستی ما را بردهای.
خطاب به معشوق (باغبان) میگوید: اگر ما از نعمتهای تو (انگور) بهرهمند شدهایم، تو نیز در مقابل، تمام وجود و دارایی ما (کیسه) را از ما گرفتهای، پس حساب ما با هم صاف است.
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرحِ این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:
درپیچیدهایبه ما سخت گرفتهای، با ما درگیر شدهای.انبانکیسه، توبره، خیک.
متنِ کاملِ غزل ↗
- 1 ای عاشقان ای عاشقان امروز ماییم و شما·افتاده در غرقابهای تا خود که داند آشنا
- 2 گر سیلِ عالم پر شود، هر موج چون اشتر شود·مرغان آبی را چه غم، تا غم خورد مرغِ هوا
- 3 ما رخ ز شُکر افروخته، با موج و بحر آموخته·زان سان که ماهی را بُوَد دریا و طوفان جانْفزا
- 4 ای شیخ ما را فوطه ده وی آب ما را غوطه ده·ای موسی عمران بیا بر آب دریا زن عصا
- 5 این باد اندر هر سری سودایِ دیگر میپزد·سودایِ آن ساقی مرا، باقی همه آنِ شما
- 6 دیروز مستان را به ره، بِرْبود آن ساقی کُله·امروز مِی در میدهد تا برکَنَد از ما قبا
- 7 ای رشکِ ماه و مشتری، با ما و پنهان چون پری·خوش خوش کشانم میبری، آخر نگویی تا کجا
- 8 هر جا روی تو با منی، ای هر دو چشم و روشنی·خواهی سویِ مستیم کش، خواهی ببر سویِ فنا
- 9 عالم چو کوهِ طور دان، ما همچو موسی طالبان·هر دم تجلّی میرسد، برمیشکافد کوه را
- 10 یک پاره اخضر میشود، یک پاره عبهر میشود·یک پاره گوهر میشود، یک پاره لعل و کهربا
- 11 ای طالبِ دیدارِ او بنگر در این کهسارِ او·ای کُه، چه باده خوردهای؟ ما مست گشتیم از صدا
- 12 ای باغبان ای باغبان در ما چه درپیچیدهای·گر بردهایم انگور تو تو بردهای انبان ما
ganjoor: sh14 · public domain