دیوان شمس غزل ۲۱۰۵ بیت ۳ → قبلی · بعدی ←

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۲۱۰۵

  1. هست تقاضاگر او لطف او و آن کرم بی‌حد و خلق حسن

G2105:3

به زبانِ تو

هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یک‌جا ساخته می‌شود:

شرحِ این بیت

هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:

متنِ کاملِ غزل ↗

  1. 1 ساقی من خیزد بی‌گفت من·آرد آن باده وافر ثمن
  2. 2 حاجت نبود که بگویم بیار·بشنود آواز دلم بی‌دهن
  3. 3 هست تقاضاگر او لطف او·و آن کرم بی‌حد و خلق حسن
  4. 4 ماه برآید تو مگویش برآ·بر تو زند نور مگویش بزن
  5. 5 ای به گه بزم بهین عیش و نوش·وی به گه رزم مهین صف شکن
  6. 6 از پی هر گمره نیکو دلیل·وز پی محبوس چه‌ای خوش رسن
  7. 7 عالم همچون شب و تو همچو ماه·تو مثل شمعی و جان‌ها لگن
  8. 8 جان مثل ذره بود بی‌قرار·با تو شود ساکن نعم السکن

ganjoor: sh2105 · public domain