دیوان شمس› غزل ۲۱۰۵› بیت ۴ → قبلی · بعدی ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۲۱۰۵
- ماه برآید تو مگویش برآ بر تو زند نور مگویش بزن
G2105:4
به زبانِ تو
هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یکجا ساخته میشود:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرحِ این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:
متنِ کاملِ غزل ↗
- 1 ساقی من خیزد بیگفت من·آرد آن باده وافر ثمن
- 2 حاجت نبود که بگویم بیار·بشنود آواز دلم بیدهن
- 3 هست تقاضاگر او لطف او·و آن کرم بیحد و خلق حسن
- 4 ماه برآید تو مگویش برآ·بر تو زند نور مگویش بزن
- 5 ای به گه بزم بهین عیش و نوش·وی به گه رزم مهین صف شکن
- 6 از پی هر گمره نیکو دلیل·وز پی محبوس چهای خوش رسن
- 7 عالم همچون شب و تو همچو ماه·تو مثل شمعی و جانها لگن
- 8 جان مثل ذره بود بیقرار·با تو شود ساکن نعم السکن
ganjoor: sh2105 · public domain