دیوان شمس غزل ۳۱۰۵ بیت ۲ → قبلی · بعدی ←

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۳۱۰۵

  1. ز نوبهار رخش این جهان گلستانی به پیش قامت زیباش آسمان پستی

G3105:2

به زبانِ تو

هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یک‌جا ساخته می‌شود:

شرحِ این بیت

هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:

متنِ کاملِ غزل ↗

  1. 1 ز صبحگاه فتادم به دست سرمستی·نهاده جام چو خورشید بر کف دستی
  2. 2 ز نوبهار رخش این جهان گلستانی·به پیش قامت زیباش آسمان پستی
  3. 3 فروگرفت مرا مست وار و می‌گفتم·بجستمی من از او گر بهانه‌ای هستی
  4. 4 بگفت حیله مکن هین گمان مبر که اگر·تن تو حیله شدی سر به سر ز ما رستی
  5. 5 بریخت بر من از آن می که چرخ پست شدی·اگر ز جرعه آن می دمی بخوردستی
  6. 6 بتاب مفخر ایام شمس تبریزی·ایا فکنده در این بحر نور شستستی

ganjoor: sh3105 · public domain