دیوان شمس› غزل ۳۱۰۵› بیت ۲ → قبلی · بعدی ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۳۱۰۵
- ز نوبهار رخش این جهان گلستانی به پیش قامت زیباش آسمان پستی
G3105:2
به زبانِ تو
هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یکجا ساخته میشود:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرحِ این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:
متنِ کاملِ غزل ↗
- 1 ز صبحگاه فتادم به دست سرمستی·نهاده جام چو خورشید بر کف دستی
- 2 ز نوبهار رخش این جهان گلستانی·به پیش قامت زیباش آسمان پستی
- 3 فروگرفت مرا مست وار و میگفتم·بجستمی من از او گر بهانهای هستی
- 4 بگفت حیله مکن هین گمان مبر که اگر·تن تو حیله شدی سر به سر ز ما رستی
- 5 بریخت بر من از آن می که چرخ پست شدی·اگر ز جرعه آن می دمی بخوردستی
- 6 بتاب مفخر ایام شمس تبریزی·ایا فکنده در این بحر نور شستستی
ganjoor: sh3105 · public domain