دیوان شمس› غزل ۳۱۷۴› بیت ۸ → قبلی · بعدی ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۳۱۷۴
- بس که همه سهو و فراموشیم گر نبدی یاد تو من یادمی
G3174:8
به زبانِ تو
هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یکجا ساخته میشود:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرحِ این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:
متنِ کاملِ غزل ↗
- 1 صد دل و صد جان بدمی دادمی·وز جهت دادن جان شادمی
- 2 ور تن من خاک بدی این نفس·جمله گل و عشق و هوس زادمی
- 3 از جهت کشت غمش آبمی·وز جهت خرمن او بادمی
- 4 گر ندمیدی غم او در دلم·چون دگران بیدم و فریادمی
- 5 گر نبدی غیرت شیرین من·فخر دو صد خسرو و فرهادمی
- 6 گر نشکستی دل دربان راز·قفل جهان را همه بگشادمی
- 7 ور همدانم نشدی پای گیر·همره آن طرفهٔ بغدادمی
- 8 بس که همه سهو و فراموشیم·گر نبدی یاد تو من یادمی
- 9 بس! که برد سر و پی این زبان·حسره که من سوسن آزادمی
ganjoor: sh3174 · public domain