دیوان شمس› غزل ۳۱۷۷› بیت ۱ بعدی ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۳۱۷۷
- آدمیی، آدمیی، آدمی بسته دمی، زانک نهٔ آن دمی
G3177:1
به زبانِ تو
هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یکجا ساخته میشود:
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرحِ این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:
متنِ کاملِ غزل ↗
- 1 آدمیی، آدمیی، آدمی·بسته دمی، زانک نهٔ آن دمی
- 2 آدمیی را همه در خود بسوز·آن دمیی باش اگر محرمی
- 3 کم زد آن ماه نو و بدر شد·تا نزنی کم، نرهی از کمی
- 4 میبرمی از بد و نیک کسان؟!·آن همه در تست، ز خود میرمی
- 5 حرص خزانست و قناعت بهار·نیست جهان را ز خزان خرمی
- 6 مغز بری در غم؟! نغزی ببر·بر اسد و پیل زن ار رستمی
- 7 همچو ملک جانب گردون بپر·همچو فلک خم ده، اگر میخمی
ganjoor: sh3177 · public domain