دیوان شمس غزل ۳۱۷۷ بیت ۲ → قبلی · بعدی ←

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۳۱۷۷

  1. آدمیی را همه در خود بسوز آن دمیی باش اگر محرمی

G3177:2

به زبانِ تو

هنوز برگردانی به زبان تو ساخته نشده — برای کلِ غزل یک‌جا ساخته می‌شود:

شرحِ این بیت

هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:

متنِ کاملِ غزل ↗

  1. 1 آدمیی، آدمیی، آدمی·بسته دمی، زانک نهٔ آن دمی
  2. 2 آدمیی را همه در خود بسوز·آن دمیی باش اگر محرمی
  3. 3 کم زد آن ماه نو و بدر شد·تا نزنی کم، نرهی از کمی
  4. 4 می‌برمی از بد و نیک کسان؟!·آن همه در تست، ز خود می‌رمی
  5. 5 حرص خزانست و قناعت بهار·نیست جهان را ز خزان خرمی
  6. 6 مغز بری در غم؟! نغزی ببر·بر اسد و پیل زن ار رستمی
  7. 7 همچو ملک جانب گردون بپر·همچو فلک خم ده، اگر می‌خمی

ganjoor: sh3177 · public domain