این بیت با استفاده از کلمه‌ی دوپهلوی «سر» (به معنی ظاهر و باطن) می‌گوید که نفس تزکیه شده، مانند سگ اصحاب کهف، اگرچه در ظاهر حیوانی به نظر می‌رسد، اما در حقیقت و باطن دیگر آن طبیعت پست را ندارد و دگرگون شده است.