M1:1208 — چون سلیمان را سراپرده زدند / جمله مرغانش به خدمت آمدند

این بیت صحنه‌ی داستان را آماده می‌کند. مولانا با تصویر «سراپرده زدن» که نماد برپایی قدرت و دربار یک پادشاه است، عظمت و شکوه حضرت سلیمان را نشان می‌دهد. سلیمان، در سنت عرفانی، نماد انسان کاملی است که بر نیروهای ظاهری و باطنی جهان (از جمله زبان حیوانات) تسلط دارد.

آمدن «جمله‌ی مرغان» به خدمت او، فقط یک رویداد داستانی نیست، بلکه اشاره به این حقیقت دارد که تمام موجودات و نیروهای طبیعت، در برابر انسان کامل و خلیفه‌ی خدا تسلیم و فرمان‌بردار هستند. پرندگان در اینجا نماد نیروهای لطیف و معنوی و همچنین جنبه‌های گوناگون روح انسانی هستند که وقتی انسان به مقام سلیمانی (کمال معنوی) می‌رسد، همگی تحت فرمان او درمی‌آیند و در هماهنگی کامل با او عمل می‌کنند. این بیت، مقدمه‌ای است برای ورود به داستان اصلی که در آن، با وجود این همه شکوه و دانایی، قضا و قدر الهی می‌تواند حتی چشم تیزبین هدهد را نیز از دیدن حقیقت باز دارد.