M1:2762 — مرغ خانه‌ست او نه سیمرغ هوا / لوت نوشد او ننوشد از خدا

مولانا برای روشن کردن تفاوت میان سالک راستین و مدعی دروغین، از تمثیل دو پرنده استفاده می‌کند. درویش نمایشی که تمام هم و غمش رسیدن به لقمه‌ای نان و کسب احترام از دیگران است، به «مرغ خانگی» تشبیه شده است. مرغ خانگی پرنده‌ای است اهلی، زمین‌گیر و وابسته به دانه و غذایی که دیگران پیش پایش می‌ریزند. اوج پروازش کوتاه و نگاهش به زمین دوخته شده است.

در مقابل، سالک حقیقی همچون «سیمرغ هوا» است؛ پرنده‌ای افسانه‌ای و بلندپرواز که نماد روح الهی و حقیقت‌جویی است. سیمرغ در اوج آسمان‌ها پرواز می‌کند و به جهان مادی تعلق ندارد. روزی او نه از دست مخلوق، که مستقیماً از خوانِ بی‌کران الهی می‌رسد. این درویشِ دروغین، به تعبیر مولانا، «لوت می‌نوشد»، یعنی رزق مادی و توجه دیگران را طلب می‌کند، اما از سرچشمهٔ فیض الهی «نمی‌نوشد» و با آن ارتباطی ندارد. این بیت، تمایز میان وابستگی به خلق و توکل به حق را به زیبایی به تصویر می‌کشد.