M1:586 — دانهٔ هر مرغ اندازهٔ ویَست / طعمهٔ هر مرغْ انجیری کِیَست

این بیت بخشی از گفتگوی مریدان با پیرشان است. مریدان از سنگینی تعالیم و ریاضت‌های معنوی که پیر برایشان در نظر گرفته به ستوه آمده‌اند و از او می‌خواهند که با آن‌ها مدارا کند.

آنها با این مَثَل استدلال می‌کنند که همان‌طور که در طبیعت، هر پرنده‌ای دانه‌ای متناسب با جثه و منقار خود می‌خورد و هر پرنده‌ای شایستگی خوردن میوهٔ شیرین و ارزشمندی چون انجیر را ندارد، در عالم معنا نیز هر سالکی ظرفیت روحی و آمادگی معنوی خاص خود را دارد. آنها از پیر خود می‌خواهند که این تفاوت‌ها را در نظر بگیرد و تکالیف و آموزه‌هایی به آنها بدهد که درخور توان و استعدادشان باشد، نه معرفتی سنگین که از درک و تحملشان خارج است.