M2:10 — آفت این در هوا و شهوت است / ورنه اینجا شربت اندر شربت است

Setelah jeda dua tahun, Rumi memulai kembali Masnavi atas dorongan murid kesayangannya, Husamuddin Chalabi. Bait ini, yang muncul di awal Kitab Kedua, menegaskan kembali tema sentral jalan spiritual: hambatan utamanya bersifat internal.

"Pintu ini" (این در, īn dar) merujuk pada akses menuju realitas ilahi, kebenaran, dan makna yang ditawarkan oleh Masnavi. Rumi menyatakan bahwa pintu ini selalu terbuka. Namun, ada sebuah "bencana" atau "penyakit" (آفت, āfat) yang menghalangi kita untuk memasukinya, yaitu hawā (hawa nafsu, keinginan ego yang berubah-ubah) dan shahwat (syahwat, nafsu jasmani). Keduanya adalah kekuatan yang menarik jiwa ke bawah, menjauhi dunia ruhani.

Jika bukan karena penghalang internal ini, apa yang menanti di baliknya adalah "minuman nikmat di atas minuman nikmat" (شربت اندر شربت, sharbat andar sharbat). Gambaran ini melambangkan pengalaman spiritual yang tak ada habisnya—kegembiraan, pengetahuan, dan penyatuan ilahi yang terus-menerus mengalir, satu tegukan kebahagiaan disusul oleh yang berikutnya. Rumi menekankan bahwa dunia spiritual bukanlah tempat yang kering dan sulit, melainkan sumber kenikmatan tertinggi. Kesulitan itu tidak terletak pada jalannya, tetapi pada belenggu yang kita ciptakan sendiri.

Rumi beginnt das zweite Buch des Masnavi, indem er es als eine Tür beschreibt, die für alle Suchenden offensteht. In diesem Vers nennt er sofort die Bedingung für den Eintritt: das Überwinden der Hindernisse, die aus dem eigenen Inneren stammen.

Die „Plage“ (āfat) dieser Tür ist nicht extern, sondern intern. Rumi identifiziert sie als hawā (launische Begierde, das Verlangen des Egos) und shahwat (sinnliche Lust). Diese Kräfte sind die Wächter, die den Zugang zur spirituellen Realität blockieren. Sie sind die Wurzel des Leidens und der Trennung, weil sie den Menschen an die vergängliche Welt der Formen binden und ihn für die subtileren, göttlichen Einflüsse blind machen.

Im Gegensatz dazu steht das Bild von „Trank in Trank“ (shrabat andar sharbat). Dies ist eine Metapher für eine ununterbrochene, sich ständig erneuernde spirituelle Nahrung und Ekstase. Es suggeriert eine Realität reiner Freude und Erkenntnis, die unmittelbar verfügbar ist, sobald die Schleier der Begierde gelüftet sind. Der Weg selbst ist nicht schwierig oder bitter; die Schwierigkeit liegt ausschließlich in unserem eigenen Widerstand und unserer Anhaftung. Die folgenden Verse, die Adam als Beispiel anführen, verdeutlichen, wie schon ein einziger Schritt aus egoistischem Verlangen (ذوق نفس, dhuq-i nafs) zu einem tiefen Fall führen kann.

This couplet follows a prayer that the "door" of the Masnavi remain open to all. Rumi immediately identifies the sole obstacle to entering: hawā (caprice, empty passion, literally 'air') and shahwat (carnal appetite, lust). These are not external barriers but internal ones, located within the seeker's own soul (nafs).

The imagery contrasts this spiritual disease (āfat, 'blight, pestilence') with the cure. The world behind the door is described as shurbat andar shurbat—'sweet drink upon sweet drink'. This evokes an image of endless, delightful, life-giving nourishment. In the context of the Masnavi's re-commencement, this "door" is the book itself, and the "sweet drink" is the wisdom it contains. The problem isn't the availability of grace, but our own internal state that makes us unable to receive it.

The subsequent verses expand on this by pinpointing the physical mouth and its appetites as the 'blinder' to the spiritual world, using Adam's fall from a single taste of selfish desire as the prime example. The obstacle is the lower self; the reward is a boundless divine sweetness.

این بیت در آغاز دفتر دوم مثنوی، پس از وقفه‌ای دو ساله، بیان می‌شود. مولانا راه معنوی و خودِ مثنوی را به «در»ی تشبیه می‌کند که به روی همگان گشوده است. اما بلافاصله هشدار می‌دهد که آفتی بزرگ مانع عبور از این در و بهره‌مندی از گنجینه‌های آن می‌شود: «هوا و شهوت».

«هوا» در اصطلاح عرفانی، به معنای امیال و هوس‌های نفسانی و خودمحورانه است که انسان را از حقیقت دور می‌کند. «شهوت» نیز به معنای عام‌تر، هر نوع خواسته‌ی شدید و کنترل‌نشده‌ی نفس است، نه فقط تمایلات جنسی. این دو، حجاب و مانعی هستند که اجازه نمی‌دهند سالک طعم شیرین حقیقت را بچشد.

در مقابل این آفت، مولانا تصویری دلنشین قرار می‌دهد: «شربت اندر شربت». این تعبیر کنایه از لذت‌های معنوی پیاپی، معارف گوارا و تجربیات روحانی بی‌پایانی است که در این راه وجود دارد. پیام اصلی این است که راه حق در ذات خود تلخ و دشوار نیست؛ آنچه آن را سخت و بی‌ثمر می‌کند، آلودگی‌های درونی خود ماست. اگر انسان بتواند دهان خود را از این خواسته‌های نفسانی ببندد، چشمان باطنش برای دیدن حقایق آن جهان باز خواهد شد، همانطور که در ابیات بعدی توضیح داده می‌شود.