M2:117 — چونکه او تر کرد ابرو‌، مه ندید / گفت ای شه نیست مه شد ناپدید

Dalam kisah ini, seseorang dengan penuh keyakinan mengklaim telah melihat hilal (bulan sabit) tanda awal Ramadan, sementara Umar, yang penglihatannya lebih tajam, tidak melihat apa pun. Umar menyadari bahwa penglihatan orang itu mungkin terhalang oleh sesuatu yang sepele. Ia menyuruh orang itu membasahi alisnya.

Ayat ini adalah titik balik dalam cerita. Tindakan sederhana membasahi alis sudah cukup untuk melenyapkan ilusi tersebut. Ternyata, yang ia kira hilal hanyalah sehelai bulu alisnya sendiri yang melengkung dan berwarna putih, yang menipu matanya di kejauhan. Begitu bulu alis itu dirapikan, "bulan" pun menghilang.

Rumi menggunakan peristiwa ini sebagai perumpamaan yang kuat. Jika satu helai rambut yang bengkok saja dapat menciptakan ilusi yang begitu meyakinkan dan menipu persepsi kita tentang kenyataan di langit, bayangkan betapa besarnya distorsi yang disebabkan oleh jiwa, pikiran, dan karakter yang "bengkok" atau tidak lurus. Kisah ini menjadi pelajaran tentang bagaimana cacat internal yang kecil dapat memproyeksikan khayalan besar ke dunia luar, membuat kita keliru antara kebenaran dan angan-angan.

این بیت نقطهٔ اوج داستان مردی است که در زمان خلیفه عمر، ادعا می‌کند هلال ماه رمضان را دیده است، در حالی که عمر با دید تیزترش آن را نمی‌بیند. عمر که به خطای حسی شک کرده، به آن مرد می‌گوید دستش را خیس کند و بر ابرویش بکشد.

با این کار ساده، آن «هلال» ناپدید می‌شود. مرد با شگفتی به عمر خبر می‌دهد که ماه دیگر در آسمان نیست. این لحظه، تبدیل خیال به واقعیت است؛ جایی که فرد متوجه خطای دید خود می‌شود.

مولانا در ابیات بعدی توضیح می‌دهد که یک تار موی کجِ ابروی آن مرد، مانند کمانی، تیر گمان را به سوی او پرتاب کرده و باعث شده بود تا چیزی را ببیند که وجود خارجی ندارد. این داستان نمادین نشان می‌دهد که چگونه یک نقص کوچک و جزئی در وجود انسان (یک «موی کج») می‌تواند حجابی بر حقیقت شود و او را به ادعاهای باطل و درک نادرست از واقعیت بکشاند. پیام عرفانی داستان این است که تا وقتی موانع و حجاب‌های درونی، هرچند کوچک، برطرف نشوند، دیدن حقیقت ممکن نیست.