M2:1726 — گفت با آنکس که ما را آفرید / این زمین و چرخ ازو آمد پدید

این بیت، پاسخ ساده و بی‌پیرایهٔ چوپان به پرسش عتاب‌آمیز موسی است. موسی که از شنیدن مناجات عامیانه و انسان‌وار چوپان برآشفته، با لحنی سرزنش‌آمیز می‌پرسد که با چه‌کسی این‌گونه سخن می‌گوید. پاسخ چوپان نشان می‌دهد که او با وجود زبان خام و تصویرهای مادی‌اش، در اصل وجود خداوند به عنوان خالق هستی هیچ شکی ندارد. او خدا را نه از طریق مفاهیم پیچیدهٔ کلامی و فلسفی، بلکه از راه مشاهدهٔ آفرینش—زمین و آسمان—شناخته است.

نکتهٔ کلیدی در این بیت، تضاد میان صورت و معنا است. موسی به «صورتِ» کلام چوپان که کفرآمیز به نظر می‌رسد، می‌چسبد، در حالی که چوپان به «معنای» خالص و رابطهٔ عاشقانه‌اش با خدا نظر دارد. پاسخ او، «با آن‌کس که ما را آفرید»، پاسخی کاملاً توحیدی و صحیح است. این بیت زمینه را برای درس بزرگ‌تری که خداوند در ادامه به موسی می‌دهد، فراهم می‌کند: این‌که ارزش عبادت به سوز و صداقت درون است، نه به درستی ظاهری الفاظ و آداب. مولوی نشان می‌دهد که ایمان فطری و عاشقانهٔ این چوپان، هرچند در قالبی نامناسب ریخته شده، در نزد خداوند ارزشمندتر از عبادت عالمانه‌ای است که خالی از عشق و سوز باشد.