M2:2376 — چون بماند از خلق گردد او یتیم / انس حق را قلب می‌باید سلیم

این بیت نتیجه‌گیری ابیات پیشین است. مولانا توضیح می‌دهد انسانی که تمام هویت و حیات خود را از «خلق» (مردم و پدیده‌های دنیوی) می‌گیرد، در واقع به ریسمانی سست چنگ زده است. چنین فردی وقتی از سوی دنیا و مردمان طرد می‌شود یا در لحظه‌ی مرگ همه چیز را رها می‌کند، همچون «یتیم»ی بی‌کس و بی‌‌پناه می‌گردد، زیرا تنها تکیه‌گاه خود را از دست داده است.

در مصرع دوم، مولانا راه حل را بیان می‌کند: تنها پناهگاه و مونس واقعی «حق» (خداوند) است. اما رسیدن به این اُنس و الفت، شرطی اساسی دارد و آن «قلب سلیم» است. قلب سلیم در اصطلاح قرآنی و عرفانی، دلی است که از بیماری‌های روحانی مانند شرک، کینه، حسد و مهم‌تر از همه، وابستگی به غیر خدا پاک شده باشد. تا زمانی که دل انسان خانه‌ی اغیار و متعلق به دنیاست، جایی برای اُنس حقیقی با خداوند در آن وجود ندارد. بنابراین، تنهایی و یتیمی سرنوشت محتوم کسی است که قلبش را برای پذیرش حق آماده نکرده است.