M2:2641 — نه برای آنک تا سودی کنم / وز برهنه من قبایی بر کنم

این بیت در ادامۀ سخنان ابلیس است که از زبان خداوند، هدف آفرینش را بیان می‌کند. ابلیس توضیح می‌دهد که خداوند، برخلاف تصور برخی، موجودی نیازمند نیست که از خلقت جهان و انسان به دنبال کسب منفعت یا جبران نقصی برای خود باشد. آفرینش او از سرِ کَرَم و بخشندگی محض است، نه از روی نیاز.

تصویر «از برهنه قبایی برکندن» کنایه‌ای بسیار قوی از نهایتِ ظلم و سودجویی است؛ یعنی بهره‌کشی از فقیرترین و بی‌چیزترین موجودات. خداوند با این بیان، خود را از هرگونه شائبۀ منفعت‌طلبی مبرا می‌کند. او می‌بخشد چون ذات او بخشنده است، نه برای آنکه چیزی در مقابل دریافت کند. این بیت بر مفهوم «غنای ذاتی» خداوند و «جود و احسان» بی‌چشمداشت او تأکید می‌کند.