M2:2692 — سوخت هندو آینه از درد را / کین سیه‌رو می‌نماید مرد را

این بیت در ادامهٔ سخنان ابلیس در پاسخ به معاویه آمده است. ابلیس نقش خود را به آینه‌ای تشبیه می‌کند که تنها خوبی و بدیِ انسان‌ها را بازمی‌تاباند و خود، خالقِ این صفات نیست. او برای روشن‌تر شدن منظورش، این حکایت کوتاه را نقل می‌کند:

مردی هندی و تیره‌پوست، وقتی چهرهٔ خود را در آینه می‌بیند، از دیدنِ سیاهیِ صورتش به قدری خشمگین و پریشان می‌شود که آینه را در آتش می‌اندازد. او گمان می‌کند که گناه از آینه است که او را «سیه‌رو» نشان می‌دهد. غافل از آنکه آینه تنها واقعیت را، بی‌کم‌وکاست، منعکس کرده است. «سیه‌رو» در اینجا هم به معنای تحت‌اللفظیِ «تیره‌چهره» است و هم به معنای استعاریِ «گناهکار» و «بدطینت».

مولانا با این تمثیل به نکته‌ای عمیق اشاره می‌کند: انسان‌ها اغلب تمایل ندارند با حقیقتِ ناخوشایندِ وجودشان روبرو شوند. وقتی کسی یا چیزی (مانند ابلیس، یک دوست ناصح، یا یک موقعیت دشوار) زشتی‌ها و ضعف‌های درونی‌شان را به آن‌ها نشان می‌دهد، به جای پذیرش و تلاش برای اصلاح خود، به آن «آینه» حمله می‌کنند و آن را مقصر جلوه می‌دهند. این بیت در واقع نقدِ فرافکنی و خودفریبی انسان است که مسئولیت اعمالش را به گردن دیگران می‌اندازد.