M2:2734 — از ضعیفی چون نتواند راه رفت / خلق گوید تُخَمه‌ست از لوت زفت

این بیت در ادامه‌ی شکایت ابلیس از بدنامی خود در میان مردم است. او خود را به گرگی گرسنه تشبیه می‌کند که همه او را به درندگی و سیری متهم می‌کنند. در این بیت، او مثال دیگری برای این قضاوت ظاهری و نادرست می‌آورد.

منطق این مثال بر پایه‌ی یک مشاهده‌ی ساده است: هم ضعف شدید ناشی از گرسنگی و هم سنگینی و بیماری ناشی از پرخوری (تُخمه) می‌توانند باعث شوند که فرد نتواند درست راه برود. اما مردم، بنا بر عادت یا بدگمانی، همیشه دلیل بدتر را فرض می‌کنند. آن‌ها به جای آنکه ضعف فرد را ناشی از فقر و گرسنگی بدانند، آن را به شکم‌بارگی و زیاده‌روی او نسبت می‌دهند.

مولانا از زبان ابلیس این نکته را بیان می‌کند که انسان‌ها چگونه گناهان و خطاهای خود را، که ناشی از حرص و طمع خودشان است، به گردن دیگری (ابلیس) می‌اندازند. همان‌طور که ضعف یک انسان را به اشتباه به پرخوری تعبیر می‌کنند، ضعف اراده‌ی خود در برابر وسوسه‌ها را نیز به قدرت اغواگری شیطان نسبت می‌دهند و خود را تبرئه می‌کنند. این بیت در واقع نقدی است بر فرافکنی و قضاوت‌های سطحی انسان.