M2:2925 — آن یکی گوید بریده‌گوش بود / وآن دگر گوید جُلش منقوش بود

این بیت بخشی از داستان مردی است که شترش را گم کرده و برای یافتنش مژدگانی تعیین کرده است. مولانا نشان می‌دهد که چگونه طمع، مردم را به دروغ و فریب وامی‌دارد. به محض اعلام جایزه، هر کس از راه می‌رسد و بدون آنکه واقعاً شتر را دیده باشد، با اعتماد به نفس کامل، جزئیاتی خیالی به آن اضافه می‌کند. یکی از گوش بریده‌اش می‌گوید و دیگری از روپوش رنگین و طرح‌دارش.

این توصیفات ساختگی، که در بیت‌های بعد هم ادامه می‌یابد (یک‌چشم بودن، کچلی و...)، تصویری کاریکاتورگونه و مضحک از مردمی می‌سازد که حقیقت برایشان اهمیتی ندارد و تنها در پی سود شخصی خود هستند. مولانا با این صحنه، ریاکاری و فرصت‌طلبی انسان‌های پست (که آنها را «خس» می‌خواند) را به نقد می‌کشد. این داستان در لایه‌ای عمیق‌تر، می‌تواند تمثیلی از جستجوی حقیقت معنوی نیز باشد. وقتی سالک در پی گمشدهٔ حقیقی (ناقهٔ روح) است، بسیاری مدعیان دروغین با نشانه‌های ساختگی و بی‌اساس سر راه او سبز می‌شوند و او را از مسیر اصلی منحرف می‌کنند.