M2:3323 — در زبان او بباید آمدن / تا بیاموزد ز تو او علم و فن

Dit couplet komt uit een verhaal waarin een onwetende man kritiek levert op een wijze sjeik, en een leerling van de sjeik hem verdedigt. De leerling legt uit dat de sjeik, hoewel hij van een zeer hoog spiritueel niveau is, zich soms moet verlagen om de gewone mensen te bereiken. Rumi gebruikt de metafoor van een vader die 'tietie' (M2:3320) zegt tegen zijn kind, ook al is hij in staat tot complexe gedachten. Net zo moet een meester (استاد) zich uitdrukken in de eenvoudige taal van degenen die nog 'een gesloten mond' (بسته‌دهن, M2:3322) hebben, om hen zo de 'wetenschap en kunst' (علم و فن) bij te brengen. Dit betekent dat de sjeik zich aanpast aan het niveau van de toehoorder, zodat deze de boodschap kan opnemen. Het is een daad van mededogen en pedagogische wijsheid, geen teken van onwetendheid of tekortkoming van de meester. De sjeik is als een oceaan van wijsheid die zich verlaagt tot een beekje, zodat zelfs een kind ervan kan drinken.