M2:50 — اندر آن بازار که‌اهل محشرند / حس مس را چون حس زر کی خرند‌؟

مولانا در اینجا به مقایسۀ دو نوع شناخت ادامه می‌دهد: شناختی که از طریق حواس پنج‌گانۀ ظاهری به دست می‌آید و شناختی که حاصل حس درونی و بصیرت معنوی است. او حس ظاهری را به «مس» و حس باطنی را به «زر» (طلا) تشبیه می‌کند.

«بازار محشر» استعاره‌ای است از عرصۀ قیامت یا هر موقعیتی که در آن حقیقت امور و ارزش واقعی چیزها نمایان می‌شود. در بازارهای دنیوی، ممکن است بتوان کالای تقلبی را به جای اصل فروخت، اما در بازار حقیقت، که اهل بصیرت خریداران آن هستند، چنین فریبی ممکن نیست. در آنجا، ارزش نازلِ حس مادی در برابر ارزش والای حس روحانی کاملاً آشکار است و هیچ‌کس حاضر نیست متاع بی‌ارزش را به جای گنج گران‌بها انتخاب کند.

این بیت در واقع یک پرسش انکاری است و تأکید می‌کند که عاقلان و اهل معنا هرگز به داده‌های محدود و خطاپذیر حواس ظاهری اکتفا نمی‌کنند و همواره در پی درک عمیق‌تر و معنوی‌تری هستند که از «حس زر» یا همان جان و دل برمی‌آید.