Lue› Daftar 2› Orjan vala ystävänsä vilpittömyydestä ja uskollisuudesta oman puhtaan mielensä perusteella› Säepari 997
M2:997 — یک زمان بی کار نتوانی نشست / تا بدی یا نیکیی از تو نجست
M2:997
Merkitys · به زبانِ تو — Oma kielesi · AI
انسان ذاتاً موجودی فعال است و نمی‌تواند آرام و ساکن بماند؛ همواره میلی درونی او را به انجام کاری، چه خوب و چه بد، وامی‌دارد.
این بیت در ادامهٔ گفتگوی شاه و غلام بیان می‌شود و یک اصل مهم در جهان‌بینی مولوی را توضیح می‌دهد: حکمت آفرینش، ظهور و آشکار شدن امور پنهان است. همان‌طور که خداوند آنچه را در علم ازلی خود می‌دانست در جهان هستی پدیدار کرد، انسان نیز نمی‌تواند استعدادها، نیت‌ها و گرایش‌های درونی خود را برای همیشه پنهان نگه دارد.
مولوی می‌گوید یک نیروی درونی و یک «تقاضا»ی دائمی در وجود انسان هست که او را به عمل وامی‌دارد. این بی‌قراری و ناتوانی از بیکار نشستن، همان ابزاری است که باعث می‌شود آنچه در ضمیر و باطن ماست، در قالب کردار نیک یا بد، در جهان خارج آشکار شود. در واقع، اعمال ما ترجمان بیرونی نیت‌های پنهان ما هستند. این بیت، طبیعت پویای انسان را به تصویر می‌کشد که پیوسته در حال «جستن» و پدیدار کردن چیزی از خود است.
- نجست
- سر نزد، پدیدار نشد، بیرون نیامد (از مصدر «جستن»)
- یک زمان
- یک لحظه، اندک زمانی
Keskustelu — Kysy tästä säeparista – vastaukset Masnavista, jokainen säe viitattuna
Keskustelusi säilyy tällä laitteella, ellet jaa sitä.
Mitä lukijat kysyivät0
Kysymyksiä ei ole vielä jaettu – omasi voisi olla ensimmäinen.