M3:119 — او همی‌بیند که آن از بهر اوست / چشم دشمن بسته زان و چشم دوست

Dalam konteks kisah ini, Rumi menggambarkan pengalaman seseorang di ambang kematian. Orang tersebut melihat dengan nyata "gada dan pedang" malaikat maut (`Azra'il) yang datang untuk mencabut nyawanya. Baginya, penglihatan ini bukanlah khayalan, melainkan kenyataan yang tak terelakkan.

Bait ini menyoroti jurang persepsi antara dunia orang hidup dan dunia orang yang sedang sekarat. Bagi si sakit, jelas bahwa instrumen kematian itu ditujukan khusus "untuknya". Namun, bagi orang lain di sekitarnya—baik "kawan" (yang menyayanginya) maupun "lawan" (yang mungkin membencinya)—pemandangan gaib ini sepenuhnya tak terlihat. Mata jasmani mereka tertutup dari realitas spiritual yang sedang berlangsung di depan mereka. Rumi menekankan bahwa kematian adalah pengalaman personal yang radikal; hanya orang yang menjalaninya yang dapat menyaksikan kebenarannya secara langsung.

این بیت در ادامهٔ توصیف لحظهٔ جان دادن است. مولانا بیان می‌کند که وقتی مرگ فرا می‌رسد، حجاب‌ها از جلوی چشم فرد در حال احتضار کنار می‌رود. او به روشنی «گرز عزرائیل» را می‌بیند و می‌فهمد که این واقعه مشخصاً برای او و به قصد گرفتن جان اوست. این یک مکاشفهٔ کاملاً شخصی و درونی است.

نکتهٔ کلیدی بیت در تضاد میان بصیرت فرد در حال مرگ و نابینایی دیگران است. «دوست» و «دشمن» نماد همهٔ اطرافیان هستند؛ کسانی که کنار بستر او نشسته‌اند اما در دنیای مادی و حواس ظاهری خود اسیرند. دوستان از سر محبت و دشمنان از سر بی‌تفاوتی یا کینه، هیچ‌کدام قادر به درک و مشاهدهٔ حقیقتی که در حال وقوع است، نیستند. مرگ، تجربه‌ای است که در آن، فرد از عالم دیگران جدا می‌شود و به تنهایی با حقیقت نهایی روبرو می‌گردد. این «بسته بودن چشم» دیگران، نشان‌دهندهٔ فاصلهٔ عظیم میان عالم غیب و عالم شهادت است؛ فاصله‌ای که تنها در لحظهٔ مرگ برای محتضر برداشته می‌شود.