M3:2396 — سجده کرد و گفت کای دانای سوز / در دل داود انداز آن فروز

این بیت، لحظه‌ی اوج تضرع و نیایش مردی است که در دادگاه حضرت داوود به ناحق محکوم شده است. او پس از اینکه می‌بیند با منطق و شاهد نمی‌تواند حق خود را ثابت کند، به تنها پناهگاه خود، یعنی خداوند، روی می‌آورد. او به خاک می‌افتد و خدا را با صفت «دانای سوز» می‌خواند؛ یعنی کسی که از آتش درون او، از درد و اشتیاقش برای عدالت، باخبر است.

خواستهٔ او این نیست که خدا مستقیماً داوری را تغییر دهد، بلکه می‌خواهد همان «فروز» یا روشنایی و بصیرتی که حقیقت را بر دل او آشکار کرده، در دل داوود نیز افکنده شود. این دعا نشان‌دهندهٔ ایمانی عمیق است: او باور دارد که اگر داوود نیز با نور الهی به ماجرا بنگرد، حقیقت را خواهد دید و به درستی قضاوت خواهد کرد. در عرفان مولوی، «دل» جایگاه دریافت الهامات الهی است و این مرد دعا می‌کند که دلِ پیامبر-قاضی، پذیرای این الهام شود.