M3:980 — لَنگ و لوک و خفته‌شکل و بی‌ادب / سوی او می‌غیژ و او را می‌طلب

بیت مورد نظر شما از مثنوی معنوی این است:

لَنگ و لوک و خفته‌شکل و بی‌ادب
سوی او می‌غیژ و او را می‌طلب
M3:980

این بیت به این معناست که حتی اگر با نقص‌ها و کاستی‌ها، و با حالتی نامناسب و بی‌ادبانه باشی، باز هم به سوی حق تعالی حرکت کن و او را بطلب. این مضمون با آیات متعددی در قرآن کریم همخوانی دارد که به رحمت واسعه الهی و پذیرش بندگان با هر وضعیتی اشاره می‌کنند.

یکی از آیات مرتبط می‌تواند این آیه باشد:

«قُلْ یَا عِبَادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلَىٰ أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعًا ۚ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ» (زمر، آیه ۵۳)

این آیه بندگان را به توبه و بازگشت به سوی خدا دعوت می‌کند و تأکید دارد که خداوند همه گناهان را می‌آمرزد، زیرا او بسیار آمرزنده و مهربان است. این آیه نیز مانند بیت مولانا، بر این نکته دلالت دارد که نباید از رحمت الهی ناامید شد، حتی اگر انسان خود را غرق در گناه و کاستی ببیند.

همچنین، در غزلیات شمس نیز مولانا به این مضمون اشاره دارد:

لنگ رو چونک در این کوی همه لنگانند
لته بر پای بپیچ و کژ و مژ کن سر و پا
G169:2

این بیت نیز بر این نکته تأکید می‌کند که در مسیر عشق و طلب حق، نیازی به کمال ظاهری نیست و حتی با نقص‌ها و کاستی‌ها نیز می‌توان به این راه قدم گذاشت.

اگر مایلید، می‌توانید درباره داستان «حکایت مارگیر کی اژدهای فسرده را مرده پنداشت در ریسمانهاش پیچید و آورد به بغداد» که این بیت در آن آمده است، بیشتر بدانید.