M4:359 — آن خدا را می‌رسد کو امتحان / پیش آرد هر دمی با بندگان

این بیت در پاسخ به یهودی‌ای بیان می‌شود که از حضرت علی (ع) خواسته بود برای اثبات توکلش به خدا، خود را از بالای قصر به پایین بیندازد. علی (ع) این درخواست را گستاخی و جهل می‌داند و توضیح می‌دهد که رابطه‌ی بنده و خدا یک‌طرفه است: این خداوند است که برای آشکار کردن حقیقت درونی بندگان، آنها را در موقعیت‌های مختلف می‌آزماید، نه اینکه بنده جسارت کند و خدا را به چالش بکشد.

مولانا تأکید می‌کند که امتحان کردن، شأن و جایگاه کسی است که برتر است و می‌خواهد از حال زیردست خود آگاه شود. بنده که در موضع ضعف و نیاز قرار دارد، در جایگاهی نیست که بتواند خالق خود را امتحان کند. چنین درخواستی ناشی از «فضول» و درک نادرست از مقام عبودیت است. آزمون الهی برای آن است که آنچه در باطن و «سرار» (اسرار) ما پنهان است، بر خود ما آشکار شود، نه اینکه خدا به دانش جدیدی برسد.