M5:1387 — دم نزد در حال آن زن جان بداد / کرسی از یک‌سو زن از یک‌سو فتاد

این بیت لحظهٔ مرگ آنی و فجیع خاتون را به تصویر می‌کشد. او که از روی تقلید کورکورانه و شهوت مهارنشده، بدون در نظر گرفتن «دقیقهٔ کدو» (یعنی همان جزئیات حیاتی و ظریف دانش معنوی) خود را در اختیار خر نفس قرار داده بود، بلافاصله هلاک می‌شود. مولانا با این تصویرسازی عریان و تکان‌دهنده، سرعت و قطعیت نابودی را نشان می‌دهد که در انتظار سالک بی‌بصیرت است.

افتادن زن و کرسی در دو جهت مخالف، نمادی از فروپاشی کامل و از هم گسیختگی است. دیگر نه جایگاهی (کرسی) برای او باقی مانده و نه جانی در بدن. این صحنهٔ هولناک، نتیجهٔ نهایی پیروی از «نظر ناقص» است؛ نگاهی که فقط ظاهر عمل (شهوت‌رانی) را می‌بیند اما از حکمت و شرط لازم برای مهار آن (کدو) غافل است. در تمثیل مولانا، این سرنوشت هر کسی است که بی‌پروا و بدون راهنمایی یک پیر آگاه، خود را تسلیم نفس حیوانی (نفس بهیمی) می‌کند.