Lue› Daftar 5› Tulkinta jakeesta: "Ota neljä lintua ja kouluta ne itsellesi" (Koraani 2:260)› Säepari 54
M5:54 — آمنست از خواجه‌تاشان دگر / که بیایندش مزاحم صرفه‌بر
M5:54
Merkitys · به زبانِ تو — Oma kielesi · AI
El creyente que confía en Dios no teme que otros competidores le arrebaten su provisión, pues sabe que la justicia divina protege a todos.
Este verso contrasta la actitud del creyente con la del avaro, descrito en los versos anteriores como un «pato de la codicia» que engulle todo indiscriminadamente por miedo a que se lo quiten.
El creyente, en cambio, actúa con calma y mesura (anāt). Confía en la justicia del «Rey» (Dios), que asegura que nadie pueda usurpar la porción de otro. Por lo tanto, no siente la necesidad de acaparar frenéticamente. Está seguro y «a salvo» (āmen) de los «otros señores rapaces» (khwāja-tāshān), es decir, de otros competidores que, movidos por la misma ansiedad, podrían venir a arrebatarle su parte.
La imagen subyacente es la de un reino bien gobernado donde el orden divino impide el pillaje y la competencia desleal. La prisa y el miedo a la escasez, enseña Rumi, son susurros de Satán, mientras que la paciencia y la confianza son un reflejo de la naturaleza Divina. El creyente vive en esta confianza, libre de la ansiedad que atormenta a quien solo ve el mundo material.
- خواجه‌تاشان
- Lit. 'co-señores' o 'compañeros señores'. En este contexto, se refiere a rivales, competidores o saqueadores de igual rango que compiten por los mismos recursos.
- مزاحم
- Adjetivo o sustantivo de origen árabe que significa 'molesto', 'inoportuno', 'el que estorba o importuna'.
- صرفه‌بر
- Aquel que busca su propio beneficio o ventaja, a menudo de manera egoísta; el que saca provecho.
مؤمن، به دلیل اعتمادی که به عدالت خداوند دارد، از رقیبان و فرصت‌طلبانی که بخواهند حاصل دسترنج او را بربایند، هیچ ترسی به دل راه نمی‌دهد.
این بیت در ادامه‌ی توصیف حال «مؤمن» است که در مقابل شخص حریص و عجول قرار دارد. مولانا توضیح می‌دهد که چرا مؤمن با آرامش و طمأنینه به جمع‌آوری روزی خود می‌پردازد و شتاب نمی‌کند. دلیل این آرامش، امنیت درونی اوست. او می‌داند که در پناه «شاه» (کنایه از خداوند) و نظام عادلانه‌ی او، کسی نمی‌تواند حقش را پایمال کند.
«خواجه‌تاشان» تصویری زنده از راهزنان یا رقیبان فرصت‌طلبی است که منتظرند تا کسی چیزی به دست آورد و سپس به او هجوم برده و سهمی برای خود بردارند. اینها همان «یاغی» هستند که در بیت قبل به آنها اشاره شد. مؤمن از چنین افرادی ایمن است، نه به خاطر قدرت شخصی خود، بلکه به دلیل باورش به قهاریت و عدالت خداوند که حافظ حقوق بندگانش است. این امنیت، شتاب و حرص را که از ترس فقر و کمبود ناشی می‌شود، از وجود او پاک می‌کند و به جایش صبر و تَأَنی می‌نشاند.
- آمنست
- ایمن است، در امان است
- خواجه‌تاشان
- غارتگران، راهزنان، کسانی که به دارایی دیگران دست‌درازی می‌کنند (ترکیبی از خواجه + تراشیدن)
- مزاحم
- مخل آسایش، کسی که زحمت ایجاد می‌کند
- صرفه‌بر
- سودجو، منفعت‌طلب، کسی که می‌خواهد سهم یا منفعتی ببرد
Keskustelu — Kysy tästä säeparista – vastaukset Masnavista, jokainen säe viitattuna
Keskustelusi säilyy tällä laitteella, ellet jaa sitä.
Mitä lukijat kysyivät0
Kysymyksiä ei ole vielä jaettu – omasi voisi olla ensimmäinen.