M5:60 — از نُبی بشنو که شیطان در وعید / می‌کند تهدیدت از فقر شدید

Rumi sitúa este verso dentro de una comparación entre la calma del creyente y la prisa del incrédulo. La paciencia y la compostura (taʾannī) son un reflejo de la naturaleza de Dios, el Misericordioso (Raḥmān), mientras que la prisa y la ansiedad provienen de la instigación de Satán (Shayṭān).

El verso anterior (M5:59) establece que Satán asusta a la persona con la pobreza para «romperle el lomo al camello de la paciencia». Este verso, el 60, refuerza esa idea dándole la autoridad de una enseñanza profética. Rumi se refiere directamente a la aleya coránica 2:268: «Satán os amenaza con la pobreza y os ordena la abominación». Al decir «Escucha del Profeta» (az nabī bishnaw), Rumi enmarca esta verdad coránica como una advertencia directa y personal para el buscador espiritual.

El punto central es psicológico y espiritual: el miedo a la escasez material es el arma principal del diablo para socavar la fe. Este miedo provoca que la persona actúe de manera egoísta, apresurada y sin dignidad, como se describe en los versos siguientes, perdiendo así tanto la nobleza mundana como la recompensa espiritual.

مولانا در این بخش، تفاوت میان آرامش و طمأنینه‌ی مؤمنانه و عجله و اضطراب شیطانی را شرح می‌دهد. بیت قبل توضیح داد که «تأنّی» و درنگ از صفات رحمانی و «شتاب» از وسوسه‌های شیطانی است. شیطان برای آنکه انسان را به عجله، حرص، و کارهای ناشایست وادارد، او را از آینده و به‌خصوص از «فقر» می‌ترساند.

این بیت مستقیماً به آیه‌ی ۲۶۸ سوره‌ی بقره اشاره دارد: «الشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ...» (شیطان شما را از تنگدستی بیم می‌دهد). مولانا با عبارت «از نبی بشنو»، این حقیقت قرآنی را در قالب کلامی پیامبرگونه بیان می‌کند تا بر سندیت و اهمیت آن تأکید کند. پیام اصلی این است که ترس از فقر، ریشه‌ی بسیاری از گناهان و رفتارهای نادرست مانند بی‌مروتی، بی‌صبری و شتاب‌زدگی است. کسی که به وعده‌ی الهی مبنی بر رزق و فضل او ایمان دارد، در دام این تهدید شیطانی نمی‌افتد و با آرامش و صبر عمل می‌کند.