M6:2962 — زان شود عیسی سوی پاکان چرخ / بد قفس‌ها مختلف یک جنس فرخ

مولانا در این بیت به اوج بحث «جنسیت» یا هم‌گوهری معنوی می‌رسد. او توضیح می‌دهد که چرا عیسی مسیح، با آنکه در کالبد انسانی بود، به آسمان و نزد فرشتگان عروج کرد. دلیل این امر، شباهت ظاهری یا «هم‌قفس» بودن نیست، بلکه یگانگی در «جنس» یا گوهر باطنی است.

بدن‌های عیسی و فرشتگان، مانند قفس‌های متفاوتی بودند؛ یکی خاکی و دیگری نوری. اما روحِ درون این قفس‌ها، که مولانا آن را «فرّخ» (مبارک و خجسته) می‌خواند، از یک جنس بود: گوهری پاک، آسمانی و الهی. این هم‌گوهری معنوی، جاذبه‌ای ایجاد می‌کند که تفاوت‌های صوری را بی‌اثر می‌سازد و سبب کشش هر جزء به سوی کلِ خود می‌شود.

این بیت نتیجه‌گیری ابیات قبل است که در آنها مولانا تأکید می‌کند که برای شناخت حقیقت، باید از صورت‌ها عبور کرد و به سیرت و باطن نگریست. عقل سلیم، برخلاف چشم ظاهربین، فریب تفاوت قفس‌ها (جسم‌ها) را نمی‌خورد و یگانگیِ روح‌ها را درمی‌یابد. عروج عیسی، بزرگترین نمونهٔ پیروزیِ جاذبهٔ معنوی بر تفاوت‌های مادی است.