Lue Daftar 6 Tarina metsästäjästä, joka kietoi itsensä kasvillisuuteen ja veti kukkakimpun päähänsä kuin kruunun, jotta linnut luulisivat hänen olevan kasvi. Ja viisas lintu haistoi hieman, että 'tämä on ihminen, sillä en ole nähnyt kasvia tämän muotoisena', mutta se ei haistanut kunnolla ja joutui lumouksen pettämäksi, sillä sen ensi havainnossa ei ollut ratkaisevaa tekijää. Toisessa petoksen havainnossa oli ratkaiseva tekijä, ja se on ahneus ja himo, varsinkin äärimmäisen tarpeen ja köyhyyden vallitessa. Profeetta (rauha hänelle) sanoi: 'Köyhyys on lähes epäuskoa' Säepari 449

M6:449 — سالها هم‌صحبتی و هم‌دمی / با عناصر داشت جسم آدمی

سالها هم‌صحبتی و هم‌دمیبا عناصر داشت جسم آدمی
✦ Renderöi tämä beyt kielellä Suomi

M6:449

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — hänen nauhoitetuista Masnavi-luennoistaan

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: جسم آدمی سال‌ها با عناصر چهارگانه (خاک و آب و باد و آتش) هم‌نشین و هم‌دم بوده است. معنا: این بیت اشاره دارد به ریشه‌های عمیق جسمانی ما در جهان ماده و طبیعت، پیش از آنکه بُعد روحانی ما بیدار شود.

شرح

مولانا در این بیت به ریشه‌های جسمانی انسان اشاره می‌کند و آن را در تقابل با سرچشمهٔ روحانی ما قرار می‌دهد. می‌فرماید جسم ما، این کالبد خاکی که پوشیده‌ایم، سالیان دراز با عناصر طبیعت، با همین خاک و آب و باد و آتش، همنشین و هم‌دم بوده است. این «سال‌ها» را می‌توان به دوران پیش از حیات در این جهان یا به دوران زندگی بر کرهٔ خاک تفسیر کرد، دورانی که هنوز روح الهی به تمامی بر جسم چیره نشده بود یا به تعبیری، «وقتی که ما هنوز آدم نشده بودیم.» (دکتر سروش، d6-s10 [01:04:47])

این خویشی جسمانی ما با عناصر، به منزلهٔ جد و خویشان قدیمی ماست. عناصری که در نهایت جسم ما نیز به آن‌ها منحل خواهد شد. اما مولانا بلافاصله این خویشاوندیِ کهن با عناصر را در برابر خویشاوندی اصیل‌تر روح با عالم بالا قرار می‌دهد. روح ما «از نفوس و از عقول پرصفا» (d6-s10 [01:05:07]) آمده و از آن عالم به این عالمِ خاک فرود آمده است.

به‌راستی، این بیت یک پاره از تصویری بزرگ‌تر است که مولانا می‌سازد؛ تصویری از غفلت جان. از آن عالم نفوس و عقول پیوسته نامه‌ها به جان می‌رسد، پیغامی از سرِ عتاب و تذکر: «ای بی‌وفا، یارکان پنج‌روزه یافتی؟ رو ز یاران کهن برتافتی؟» (d6-s10 [01:05:43]). گویی جان در این جهان خاکی، دوستان و همنشینانی جدید و موقت یافته و آن یارکان کهن، آن رفقای دیرین عالم عقول را به فراموشی سپرده است.

استعارهٔ مولانا در ادامهٔ این حکایت بی‌نظیر است: جان ما همچون کودکی است که در کوچه، یعنی در این جهان خاک، مشغول بازی با کودکان دیگر است. اما شب که فرا رسد، «شب کشانشان سوی خانه می‌کشند» (d6-s10 [01:06:50]). این بازی ابدی نیست و زمان بازگشت به خانهٔ اصلی فرامی‌رسد. این جهان، به تعبیر قرآن، «لَعِب» و بازیچه‌ای بیش نیست و نباید تمام عمر را صرف این بازی کرد (d6-s10 [01:07:37]). جان باید قبل از آنکه شب غفلت و مرگ فرا رسد، لباس‌های حقیقی خود را بیابد و خود را آمادهٔ بازگشت به وطن اصلی خویش کند، پیش از آنکه «رو ندارد کو سوی خانه رود» (d6-s10 [01:07:37]) و با شرمندگی و دست خالی به مبدأ خویش بازگردد.

بنابراین، این بیت صرفاً یک توصیف از جسم نیست، بلکه گامی بنیادین در تذکر مولاناست: هشیار باشید که این هم‌صحبتی جسم با عناصر موقت است و خویشان حقیقی شما در عالم بالاتری منتظرند. این دعوتی است به بیداری از غفلت و یادآوری اصالت روحانی انسان.

نکات کلیدی

  • جسم آدمی ریشه‌ای عمیق در عناصر مادی این جهان دارد و با طبیعت عجین شده است.
  • هم‌صحبتی جسم با عناصر، به معنای خویشاوندی و دوستی موقت و «پنج‌روزه» است.
  • این بیت به تقابل خاستگاه جسمانی (از عناصر) و خاستگاه روحانی (از عالم عقول) اشاره می‌کند.
  • غفلت جان در این دنیا، به معنای فراموشی یارکان کهن و وطن اصلی است.
  • جهان فانی، بسان یک بازی کودکانه است که در نهایت باید رها شده و به خانه بازگشت.
  • مولانا با این یادآوری، به انسان هشدار می‌دهد که اسیر دوستی‌های موقت و تعلقات دنیوی نشود.

Sources: d6-s10 · 01:04:10 d6-s10 · 01:04:47 d6-s10 · 01:05:07 d6-s10 · 01:05:43 d6-s10 · 01:06:50 d6-s10 · 01:07:37

به زبانِ تو — Oma kielesi · AI

Keskustelu — Kysy tästä säeparista – vastaukset Masnavista, jokainen säe viitattuna

Keskustelusi säilyy tällä laitteella, ellet jaa sitä.

Mitä lukijat kysyivät

Kysymyksiä ei ole vielä jaettu – omasi voisi olla ensimmäinen.