Koko ghazal ↗

1. 1 آن کیست ای خدای؟ که از این دام ِ خامُشان·ما را همی‌کَشد به سویِ خود کشان کشان
2. 2 ای آن‌که می‌کَشی تو گریبان ِ جان ِ ما·از جمع ِ سرکشان به‌سویِ جمع ِ سرخوشان
3. 3 بگرفته گوش ِ ما و بشوریده هوش ِ ما·ساقیِ باهُشانی و آرام ِ بی‌هُشان
4. 4 بی‌دست می‌کَشی تو و بی‌تیغ می‌کُشی·شاگرد ِ چشم ِ تو نظر ِ بی‌گنه‌کُشان
5. 5 آب ِ حیات، نُزل ِ شهیدان ِ عشق ِ تو ست·این تشنه‌کشتگان را، ز آن نُزل می‌چشان
6. 6 دل را گره‌گشای، نسیم ِ وصال ِ توست·شاخ ِ امید را به نسیمی همی‌فشان
7. 7 خود حُسن ساکن است و مقیم اندر آن وجود·زآن ساکن اند زیر و زبر این مُفَتِّشان
8. 8 مقصود ِ ره‌روان  همه دیدار ِ ساکنان·مقصود ِ ناطقان همه اِصغای خامُشان
9. 9 آتش در آب گشته نهان وقت ِ جوش ِ آب·چون آب آتش آمد، الغوث ز آتشان
10. 10 در روح دررسی چو گذشتی زِ نقش‌ها·وز چرخ بگذری چو گذشتی ز مَهوَشان
11. 11 هَمیان چه می‌نهی به امانت به مفلسان؟·پا را چه می‌نهی تو به دندان ِ گُربه‌شان
12. 12 از تو چو میر ِ گولان بِستَد کلاه و کفش·خواهی تو روسیاهی، خواهی ز اَکدَشان
13. 13 دانش سلاح ِ تو ست و سلاح از نشان ِ مَرد·مَردی چو نیست، به که نباشد تو را نشان
14. 14 دیگر مگو سخن که سخن، ریگ ِ آب توست·خورشید را نگر چو نه ای جنس ِ اَعمَشان