M1:2201 — وای کز آواز این بیست و چهار / کاروان بگذشت و بیگه شد نهار

این بیت بخشی از توبه و ندامت یک نوازنده‌ی پیر است که در گورستان، ساز خود را شکسته و با خدا راز و نیاز می‌کند. او تمام عمر خود را صرف موسیقی کرده و اکنون آن را حجابی می‌بیند که او را از حقیقت باز داشته است.

در اینجا، «بیست و چهار» به بیست و چهار شعبه یا مقام اصلی موسیقی قدیم ایران اشاره دارد. نوازنده می‌گوید غرق شدن در این نغمه‌ها و صداها، مانند سرگرمی‌ای بود که باعث شد او از حرکت «کاروان» غافل شود. «کاروان» در ادبیات عرفانی، نماد کاروان عمر یا قافله‌ی سالکانی است که به سوی مقصد حقیقی (خدا) در حرکتند. او متوجه می‌شود که روز به پایان رسیده («بیگه شد نهار») و او از همراهانش جا مانده است. این بیت، اوج پشیمانی از عمری است که به جای سلوک معنوی، صرف لذت‌های فانی و هنرهای دنیوی شده است.