M1:663 — هر امیری را چنین گفت او جدا / نیست نایب جز تو در دین خدا

این بیت، اوج فریبکاری وزیر یهودی را در داستان شاه مسیحی نشان می‌دهد. او که با تظاهر به زهد و تقدس، اعتماد کامل پادشاه و دوازده امیر او را جلب کرده، اکنون در حال اجرای نقشه‌ی نهایی خود برای نابودی مسیحیت از درون است. او هر یک از امیران را مخفیانه نزد خود می‌خواند و به دروغ به او می‌گوید که تو تنها جانشین حقیقی من و نایب دین خدا هستی و دیگر امیران باید از تو پیروی کنند.

مولانا با تکرار این نکته که این پیام «جدا» و «یک‌به‌یک» به هر امیر گفته شد، بر عنصر تفرقه و نفاق تأکید می‌کند. وزیر با کاشتن بذر انحصارطلبی و برتری‌جویی در دل هر امیر، زمینه‌ی جنگ داخلی و نابودی اتحاد آنها را پس از «مرگ» ساختگی خود فراهم می‌کند. این حیله، نمادی از این حقیقت است که چگونه ادعاهای دروغینِ «حقانیت انحصاری» و برتر دانستن خود از دیگران، می‌تواند یک جامعه یا امت را از هم بپاشد. هر امیر با این باور که «فقط من بر حق هستم»، پس از وزیر، شمشیر بر روی برادران دینی خود خواهد کشید و این دقیقاً همان چیزی است که دشمن می‌خواهد.