Lire› Livre 2› Préambule› Verset 11
M2:11 — این دهان بربند تا بینی عیان / چشمبند آن جهان حلق و دهان
M2:11
Sens · به زبانِ تو — Votre langue · AI
To perceive the spiritual world, you must silence your physical appetites for food and speech, as they obscure your inner vision.
This couplet marks a pivotal turn in the prologue to Book 2. After celebrating the return of inspiration through his disciple Husam al-Din, Rumi immediately establishes the core discipline required for the spiritual journey: the control of the mouth. The mouth represents two primary worldly attachments: speech and consumption (eating and drinking). Rumi presents these not as neutral acts but as a chashm-band, a blindfold that actively blocks perception of the spiritual realm (ān jahān).
The logic is rooted in Sufi ascetic practice. Excessive talking fills the mind with ego and distraction, while excessive eating and drinking weigh down the spirit and fuel the lower self (nafs). By 'binding' or closing the mouth, the seeker starves these impulses. This act of deliberate sensory and physical fasting is what clears the inner eye—the 'eye of the heart' (chashm-i dil)—allowing it to see spiritual realities (ʿiyān, 'manifestly').
The surrounding verses intensify this warning. Rumi calls the mouth a 'gateway to hell' (M2:12) and compares indulging the appetites to mixing pure milk with rivers of blood (M2:13-14). He then provides the ultimate cautionary tale: Adam's single act of consumption, driven by the 'taste of the self' (dhawq-i nafs), caused his expulsion from Paradise (M2:15). The message is stark: the path to spiritual vision begins with the discipline of the body, and the mouth is its primary gate.
- عیان
- ʿiyān: Clearly, manifestly, visibly. In a mystical context, it refers to direct, unmediated spiritual perception, as opposed to intellectual knowledge or belief.
- چشمبند
- chashm-band: Literally 'eye-binder'; a blindfold. Rumi uses it metaphorically to describe anything that obstructs spiritual vision.
- حلق
- ḥalq: Throat, gullet. Paired with 'dahān' (mouth), it emphasizes the physical acts of swallowing and consumption, representing bodily appetites.
برای اینکه بتوانی حقایق عالم معنا را به روشنی ببینی، باید دهان خود را از خوردن و سخن بیهوده ببندی، چرا که اشتغال به لذتهای جسمانی و دنیوی، مانع اصلی درک روحانی است.
مولانا در آغاز دفتر دوم مثنوی، پس از وقفهای دو ساله، دوباره سخن را از سر میگیرد و بلافاصله به یکی از موانع اصلی سلوک روحانی اشاره میکند. بیت پیشین (بیت ۱۰) میگوید که آفت راه معنوی، «هوا و شهوت» است. این بیت، آن مفهوم کلی را به یک مصداق بسیار ملموس و عملی تبدیل میکند: دهان.
«دهان» در اینجا نماد دو کارکرد اصلی است: خوردن (شهوت جسمانی) و سخن گفتن (اشتغال به عالم کثرت). مولانا معتقد است که زیادهروی در این دو، حجاب و پردهای بر چشم باطن میکشد. همانطور که با چشمبند نمیتوان دنیای مادی را دید، با «حلق و دهانِ» باز و فعال نیز نمیتوان جهان معنا را مشاهده کرد. این ایده، ریشه در سنتهای عرفانی و دینی دارد که بر «صوم» (روزه) و «صمت» (سکوت) به عنوان ابزارهای کلیدی برای تزکیه نفس و گشایش روحانی تأکید میکنند.
بنابراین، این بیت یک دستورالعمل عملی است: برای «دیدن» (شهود) حقایق غیبی، باید ورودیهای جسمانی را کنترل کرد. این «بستن دهان» صرفاً یک ریاضت فیزیکی نیست، بلکه کنایه از مهار کردن نفس اماره و امیال سیریناپذیر آن است تا چشم دل برای دریافت نور حقیقت باز شود.
- عیان
- آشکارا، به روشنی، به صورت دیدنی
- چشمبند
- پارچهای که بر چشم میبندند تا مانع دیدن شود؛ حجاب، مانع
- حلق
- گلو، مجرای خوردن و آشامیدن
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.