بخش ۵۷ - یکی پرسید از عالمی عارفی کی اگر در نماز کسی بگرید به آواز و آه کند و نوحه کند نمازش باطل شود جواب گفت کی نام آن آب دیده است تا آن گرینده چه دیده است اگر شوق خدا دیده است و می‌گرید یا پشیمانی گناهی نمازش تباه نشود بلک کمال گیرد کی لا صلوة الا بحضور القلب و اگر او رنجوری تن یا فراق فرزند دیده است نمازش تباه شود کی اصل نماز ترک تن است و ترک فرزند ابراهیم‌وار کی فرزند را قربان می‌کرد از بهر تکمیل نماز و تن را به آتش نمرود می‌سپرد و امر آمد مصطفی را علیه‌السلام بدین خصال کی فاتبع ملة ابراهیم لقد کانت لکم اسوة حسنة فی‌ابراهیم

Quelqu'un demanda à un savant mystique : « Si une personne pleure à voix haute pendant la prière, gémit et se lamente, sa prière est-elle invalide ? » Il répondit : « Cela dépend de ce que le pleureur a vu. S'il a vu l'amour de Dieu et pleure, ou le remords d'un péché, sa prière ne sera pas viciée, mais elle sera parfaite, car 'il n'y a pas de prière sans la présence du cœur'. Et s'il a vu la maladie du corps ou la séparation d'un enfant, sa prière sera viciée, car l'essence de la prière est l'abandon du corps et l'abandon de l'enfant, comme Ibrahim qui sacrifiait son fils pour parfaire sa prière, et livrait son corps au feu de Nimrod. Et le Prophète (paix sur lui) fut ordonné de suivre ces qualités : 'Suis la religion d'Ibrahim. Vous avez certes en Ibrahim un excellent modèle.' »