بخش ۶۰ - تمثیل تلقین شیخ مریدان را و پیغامبر امت را کی ایشان طاقت تلقین حق ندارند و با حق‌الف ندارند چنانک طوطی با صورت آدمی الف ندارد کی ازو تلقین تواند گرفت حق تعالی شیخ را چون آیینه‌ای پیش مرید هم‌چو طوطی دارد و از پس آینه تلقین می‌کند لا تحرک به لسانک ان هو الا وحی یوحی اینست ابتدای مسلهٔ بی‌منتهی چنانک منقار جنبانیدن طوطی اندرون آینه کی خیالش می‌خوانی بی‌اختیار و تصرف اوست عکس خواندن طوطی برونی کی متعلمست نه عکس آن معلم کی پس آینه است و لیکن خواندن طوطی برونی تصرف آن معلم است پس این مثال آمد نه مثل

La parabole du cheikh enseignant à ses disciples et du prophète à sa communauté, car ils n'ont pas la capacité de recevoir l'enseignement de Dieu et n'ont pas d'affinité avec Dieu, de même que le perroquet n'a pas d'affinité avec la forme humaine pour pouvoir recevoir son enseignement. Dieu (Exalté soit-Il) place le cheikh comme un miroir devant le disciple, tel un perroquet, et enseigne derrière le miroir : « Ne remue pas ta langue pour le hâter. Ce n'est qu'une révélation qui t'est faite. » C'est le début d'une question sans fin, de même que le mouvement du bec du perroquet à l'intérieur du miroir, que tu appelles son imagination, est sans son choix ni son contrôle, le reflet de la lecture du perroquet extérieur qui apprend, non le reflet du maître derrière le miroir. Mais la lecture du perroquet extérieur est la manipulation de ce maître. Ceci est donc une parabole, non un exemple.