M1:2806 — نان برون راند آدمی را از بهشت / نان مرا اندر بهشتی در سرشت

این بیت، تضادی هوشمندانه را به تصویر می‌کشد. مولانا به داستان هبوط آدم اشاره می‌کند که در آن، تمنای «گندم» (که نماد نان و نیازهای مادی است) باعث خروج او از بهشت شد. اما در داستان این مرد اعرابی، ماجرا برعکس است.

اعرابی با نیتی ساده و مادی به درگاه خلیفه آمد: او آب هدیه آورد تا در مقابل «نان» یا رزق دنیوی بگیرد. اما همین نیاز اولیه، او را به درگاه کرم و بخشش خلیفه (که نمادی از درگاه حق است) کشاند و در آنجا به جای نان، به جایگاهی والا و معرفتی عمیق دست یافت. گویی همان «نان» که برای آدم سبب هبوط بود، برای او وسیلهٔ عروج و رسیدن به «بهشتی» باطنی و پایدار شد.

مولانا می‌گوید که گاهی یک نیاز کوچک و دنیوی می‌تواند نقطه‌ی شروع سفری بزرگ و روحانی باشد. مهم، مقصد نهایی و تحولی است که در مسیر رخ می‌دهد، نه صرفاً نیت اولیه.